terug naar de startpagina
Laat je niet strikken - editoriaal 04.11.2010
Laat jullie niet strikken. Van Vlaamse onafhankelijkheid en BHV splitsen zinder enige toegeving is Bart De Wever met de NVA een jaar voor de verkiezingen reeds opgeschoven naar confederalisme. Na de verkiezingen voelt hij er zich blijkbaar verantwoordelijk voor België met zeer verregaande toegevingen tot gevolg. Blijkbaar hebben de Vlaamse politici de les nog steeds niet geleerd.
We staan aan de vooravond van het zoveelste Vlaamse verraad en dat dan nog door een partij die zich Vlaams-nationaal durft te noemen.
Overtuig uw vrienden, kennissen, familie, werkmakkers ervan dat enkel het Vlaams Belang rechtlijnig de Vlaamse onafhankelijkheid blijft eisen om eindelijk een correcte aanpak van migratie op poten te zetten, een degelijke justitie uit te bouwen waar de misdadigers schrik moeten hebben en niet langer de slachtoffers, waar een degelijke begroting kan opgemaakt worden en eindelijk werk kan gemaakt worden van een afbetaling van de schuldenberg, en zovele andere zaken. België nog langer overeind houden is de Vlaamse welvaart en die van onze kinderen en kleinkinderen op termijn ondergraven.
Hieronder lezen jullie de commentaar van Bart Laeremans, Vlaams Belang kamerlid, die op een beknopte manier een haarscherpe analyse bijeen schrijft van de vele toegevingen die Bart De Wever bereid is te doen om België te “redden”. Zijn tekst spreekt voor zich. Ik kan er niets meer aan toevoegen.
Erik Tack
Vlaams Parlementslid
Vlaamse vrienden,
Met de ‘verduidelijkingsnota’ van Bart De Wever van 18 oktober en met de stemmingen in de Kamer van 28 oktober over de dringendheid van haar eigen splitsingsvoorstel, heeft de N-VA klaarheid gebracht: de partij is bereid zeer verregaande toegevingen te doen in ruil voor een gedeeltelijke splitsing van BHV. Waar ze vroeger altijd stelde dat er inzake BHV geen onderhandelingsmarge bestond, laat ze vandaag alle remmen los.
In de nota-De Wever worden de zes Vlaamse faciliteitengemeenten het kind van de rekening. De splitsing wordt er NIET doorgevoerd: ‘de Zes’ worden een onderdeel van zowel de Brusselse als de Vlaams-Brabantse kieskring. De kiezers krijgen immers op dezelfde stembrief de lijsten van beide kieskringen gepresenteerd. Dit is een regelrechte uitnodiging voor Brusselse en Waalse politici om zich nog veel intensiever dan vandaag te bemoeien met deze zes gemeenten. Bovendien worden de faciliteiten via de afschaffing van de omzendbrief-Peeters sterk uitgebreid in de richting van een tweetalig statuut. Ook krijgen de drie incivieke burgemeesters uitzicht op een benoeming bij het begin van de volgende legislatuur. De toevoeging van een Franstalige rechter aan de bevoegde kamer van de Raad van State moet daartoe de nodige waarborgen bieden. Kortom, de faciliteitengemeenten worden in het voorstel-De Wever in belangrijke mate uit Vlaanderen losgeweekt. Ze komen meer dan ooit tussen twee stoelen terecht.
Daarnaast krijgen de Franstaligen bijkomende, zware compensaties in Brussel zelf. Jaarlijks wordt door De Wever een blanco cheque voorzien voor Brussel van maar liefst 350 miljoen euro (of 14 miljard oude franken), zonder dat daar ernstige garanties tegenover staan wat betreft het tweetalig karakter van de hoofdstad. Sterker nog: de verplichte tweetaligheid van de lokale ambtenaren (inclusief politieagenten, OCMW-bedienden, en ziekenhuispersoneel) wordt op de helling gezet. En daar bovenop wordt het Brussels Hoofdstedelijk Gewest verder versterkt: de kinderbijslag zou naar de gewestelijke instellingen gaan, zodat de Vlaamse Gemeenschap geen eigen beleid zou kunnen voeren in Brussel. Lijnrecht het tegenovergestelde dus van de door De Wever beloofde ontvetting van Brussel. En dan staan we nog maar aan het begin van de échte onderhandelingen. Voor de Franstaligen gingen de vele toegevingen van De Wever nog lang niet ver genoeg, zodat zij de nota met veel theater afwezen.
Het blijft onbegrijpelijk dat de Vlamingen toegevingen willen doen voor iets dat in essentie niets anders is dan een administratieve aanpassing, waarbij een oude discriminatie wordt weggewerkt: Halle-Vilvoorde wordt misbruikt als wingewest voor Brusselse en Waalse politici, terwijl er nergens in Wallonië een gelijkaardig gebied is waar Vlaamse politici stemmen kunnen roven. Bovendien wordt de Franstalige inwoners van onze streek met de splitsing NIETS ontnomen: ook in de toekomst zullen zij voor Franstalige kandidaten (die in Vlaanderen wonen) mogen stemmen. Compensaties zijn dan ook volkomen absurd.
Maddens
Toch doen de media en de traditionele partijen, sinds gisteren aangevuld met de N-VA, er alles aan om de bevolking wijs te maken dat er geen alternatieve weg is, vermits de parlementaire weg toch geblokkeerd wordt door belangenconflicten. In een vrije tribune in De Standaard (woensdag 27 oktober, zie bijlage) doorprikte KUL-professor Bart Maddens dit fabeltje: als de Vlamingen willen, kan de splitsing reeds in het voorjaar van 2011 in het Staatsblad staan. De opeenvolging van belangenconflicten is immers gebaseerd op een Franstalige interpretatie van dit systeem, die wederrechtelijk is. Maar vermits de Vlaamse meerderheidspartijen CD&V en VLD tijdens de vorige legislatuur zelf vragende partij waren voor deze vertragingsmaneuvers, hebben zij deze valse interpretatie gewillig ondersteund. Het enige wat de Vlamingen inderdaad ontbreekt, is de politieke moed om de confrontatie aan te gaan.
In deze context is het ontstellend dat uitgerekend de N-VA de zwarte piet de voorbije dagen heeft proberen door te spelen naar het Vlaams Belang. N-VA-kamerlid Jambon riep ons op om de hoogdringendheid niet te vragen want “dat zou het dossier later kunnen vertragen”. Uiteraard is dit complete onzin. De latere agendering van de voorstellen hangt af van de politieke wil van de Vlamingen en van niets anders. Ik kan alleen maar vaststellen dat we drie jaar geleden verder stonden dan vandaag, ondanks de gewijzigde krachtsverhoudingen in Vlaanderen. Op 7 november 2007 trokken de Vlaamse partijen nog allemaal aan hetzelfde zeel met de goedkeuring van het splitsingsvoorstel. Wie daar vandaag voor pleit, krijgt van N-VA-Kamerlid Ben Weyts (die voorzitter is van de commissie Binnenlandse Zaken) het verwijt dat hij “onnozele spelletjes” opvoert. (De Morgen, 29 oktober). Nochtans voerde zijn partij in het recente verleden precies dezelfde “onnozele spelletjes” op.
Het is duidelijk dat de N-VA de landing heeft ingezet. De regeringsdeelname lonkt. België krijgt een nieuwe adem. De Vlamingen in Brussel en Vlaams-Brabant zullen er de zware prijs voor moeten betalen.
Het Vlaams Belang timmert ondertussen voort aan het enige zinvolle alternatief, met name de totstandkoming van een onafhankelijk Vlaanderen. Op zaterdag 30 oktober) werd het boek van Gerolf Annemans ‘De Ordelijke Opdeling van België, Zuurstof voor Vlaanderen’ voorgesteld aan het brede publiek. De voorstelling had plaats in het Vlaams Parlement.
Graag sluit ik af met het meest doorslaggevende argument pro België dat ik sinds tijden gelezen heb. Het betreft het slot van een column met de veelzeggende titel “Stop het geleuter” van Chris Reniers, in het oktobernummer van Tribune, maandblad van het ABVV. Deze dame is de Algemeen Secretaris (of grote baas) van het ACOD, de rode overheidscentrale.
“Zoals men in Congo vroeger dacht dat ‘indépendance’ alles zou oplossen en dat alles zich ten goede zou keren, denken velen nu dat een onafhankelijk Vlaanderen al onze problemen zou oplossen. We weten intussen hoe de situatie in Congo is.”
Een betere illustratie van de wijze waarop de rode vakbondstop op de Vlamingen neerkijkt, is niet denkbaar.
Bart Laeremans